Bajo la Tormenta

Bitácora de un viaje a través del cáncer


Cuidar tu pelo cuando te diagnostican cáncer: Gracias por mimarme tanto Icaro Salón

Cuando fui diagnosticada de cáncer , mi primera pregunta fue «¿me voy a morir?» (la he repetido varias veces desde ese día) y la segunda, muy tonta, no tuve oportunidad de formularla , porque mi oncóloga fue lo primero que dijo después de explicarme con detalle el tratamiento que iba a recibir, supongo que estará más que acostumbrada a que se lo pregunten y ya se anticipa: «No te vas a quedar calva».

Que puede que me estés leyendo y pienses «qué superficial». Pero créeme, en momentos de shock, nadie sabe lo que le puede pasar por la mente. (Sigo recordando que yo le dije a mi radióloga , la primera persona del equipo que me lleva con la que hablé, aquél 10 marzo de 2023, que «muy bien todo lo que me contaba que me iban a hacer pero que yo en dos meses volvía a estar trabajando que mis alumnos tenían que hacer el TFG y que cómo iba a faltar yo…»)

Entonces ¿Si tengo cáncer me quedaré calva?

Cuando apareció la sospecha de que tenía cáncer, empezaron las pruebas y aun no había ido a mi hospital por primera vez , yo asumí que me quedaría sin pelo. (Para mí de aquellas, debido al desconocimiento, cáncer era sinónimo de muerte y que quedarse calvo, no en ese orden precisamente). Pero también asumí que mi pelo volvería a nacer cuando terminara el tratamiento. Me visualicé calva, con pañuelos, gorros…pelo muy corto, y pelo largo de nuevo. Quedarme sin pelo era la menor de mis preocupaciones con la que se me avecinaba. Y no me planteaba usar peluca. Con lo que yo soy con mi pelo. Con lo que es mi pelo para mi. Así que ,cuando mi idolatrada oncóloga me dijo que se me caería mucho el pelo pero que no me quedaría calva, pues fue un alivio. Enorme. La verdad.

Por supuesto en este caso yo he tenido suerte. Mi tratamiento como ya he contado en varias ocasiones además de quimioterapia tuvo muchísima radioterapia. Y la quimio que me dieron no era tan fuerte como para quedarme calva. Aunque si que es verdad que cada vez que me lavaba la cabeza notaba más cerca la piel de mi cráneo y menos melena…por no hablar del pavor al ver cómo quedaban los cepillos del pelo.

Así que , cuando supe lo que se avecinaba, hablé con mi colorista y estilista de confianza: Sergio y Jessica de Icaro Salón, en Barcelona.

La bendición de contar con el equipo de Icaro Salón.

A Sergio Barrionuevo, mi colorista, ya he perdido la cuenta de años que hace que lo conozco. Yo creo que a estas alturas cerca de unos 20… Fui recomendada por una conocida a un salón de peluquería muy especial que había en Barcelona al que ella iba y en el que tuve la suerte de dar con Sergio. Desde que mi melena se puso en sus manos, le he ido siguiendo a dónde ha ido. El color y textura que él consigue dar a mi pelo es maravilloso. Al principio era solo por el color, luego ya nos fuimos conociendo, y puedo decir que es una de las personas que mas me alegran cada vez que la veo. Es verdad que el que me deje divina suma muchos puntos. 😂 Pero es muy muy bueno. No es porque sea amigo, es que da justo con lo que estás buscando. Así que hace ya mucho tiempo que ni le pregunto qué me va a hacer cuando voy. Siempre salgo perfecta. Hasta el día que cumpla su amenaza de teñirme de verde o de azul… 🤭

Con el tratamiento , una de las cosas que no podía hacer obviamente era teñirme.

Pero aquí entra en escena otro factor. Vale, estoy enferma. Pero, ¿eso significa que tengo que descuidar mi imagen? Dejo mi opinión para unos párrafos mas abajo.

El caso es que estaba claro que no me podía teñir y me tenia que cortar la melena.

Y me fui a Icaro Salón, que es mi peluquería desde hace casi 3 años, cuando Sergio empezó a trabajar allí y donde conocí a Jessica Llopis, mi ángel de la guarda capilar número 2 después de Sergio.

Bastante antes de la operación, la semana que viene hará ya un año ya de mi primer quirófano, pedí hora para cortarme el pelo. Pasé de tener una melena rizada por los hombros a un corte a la altura del mentón. De aquellas me costaba un mundo moverme, andar, y ya ni te digo ducharme o lavarme el pelo. Así que cortamos por lo sano. Y no fue traumático. Como he dicho, tenia otras preocupaciones,pero si que es verdad que, dentro de tener el pelo mucho mas corto, no me veía tan mal. Y tenía pelo. Ya crecería.

Mi operación fue a finales de Marzo pero hasta el 4 de Mayo no empecé con el tratamiento de quimio y radioterapia. Mientras tanto, el pelo fue creciendo un poco y antes de empezar, Jessica me retocó el corte. Y fue un corte magistral. Y aun mas corto.Llevaba años queriendo hacer un cambio sutil en mi pelo, pero que se notase… y de pronto me veo con un corte que me alucinaba. Pues ahí estuve..Empecé el tratamiento, hecha polvo a todos los niveles pero ¡eh!, mi pelo lucía un corte de revista. (Y lo sigue luciendo ahora que han pasado los meses).

Pero, ¿y el color?

Tenia claro que no me podía teñir . Pero Sergio encontró una solución. En Icaro Salón trabajaban con un tinte especial con proteína para fortalecer el cabello. Y lo probamos. Y funcionó. No podría llevar mi melena balayage pero no llevaría canas.. Lo probamos y no me dio alergia ni nada, en mi caso, así que durante 3 meses, eso me salvó.

Hasta julio, yo no podía hacer nada sola. No podía andar sola, mucho menos conducir o coger un transporte público. No tenía fuerza.Recuerdo que mi marido me llevaba en coche, aparcábamos en un parking cercano, que está a 3 minutos andando…yo tardaba 10.. y en la puerta me recogían como un trozo de porcelana china Sergio y Jessica . Estaba hecha polvo pero el único capricho que me permitía cuando podía era ir a verles, a dejar mis cortos y debilitados rizos en sus manos. A dejarme mimar. Y vaya si lo hicieron. Y nunca tendré suficientes palabras de agradecimiento por su cariño.

Por qué este lugar es especial para mí.

Es un espacio acogedor, íntimo, con un trato muy personalizado y exclusivo.No pretendo hacerles publicidad ni mucho menos. Escribo porque para mí, si ya normalmente me gusta ir a la peluquería y estar tranquila, estando enferma es vital tener ese espacio en el que sentirte tan a gusto mientras te cuidan. Y si además lo hacen de la forma en la que lo hacen, desplegando empatía, cariño y profesionalidad a partes iguales , qué mas se puede pedir. Por eso he pensado que quizá a alguien que se esté enfrentado por lo mismo por lo que pasé yo hace un año, quizá le pueda inspirar.

Y es que esta enfermedad es muy dura. Es una puta mierda. Y yo puedo dar gracias, sigo aquí.

Para mi es importante, como enferma, el verme lo mejor posible físicamente.

Obviamente, cuando estás que no te aguantes ni de pie, bastante tienes con que te ayuden a levantarte, a vestirte , a vivir…. Yo ya he contado que durante meses tuve mi uniforme ; tres pares de pantalones, camisetas, jerséis y mis gafas a todos lados. No estaba para nada: ni para maquillarme, ni accesorios, ni nada. Vestirme para ir al hospital a mis sesiones y volver. Fue también cuando descubrí el maravilloso mundo de las Skechers. Maravilla de calzado para estas situaciones.

Pero ¿Y que pasa cuando terminas el tratamiento y toca empezar a recuperarse por fin?

Pues supongo que dependerá de cada persona. A mi me dio por ir cambiando de estilo de vestir poco a poco. También ayudaron todos los kilos perdidos (no hay mal que por bien no venga).

Al igual que he hecho con la gente y con algunas costumbres, también con mi modo de ver la vida, fisicamente me quiero ver bien. Por dentro ya tengo lo que tengo entre el cáncer y mi misteriosa enfermedad auto inmune, pero, si me puedo ver bien por fuera ¿por qué no hacerlo? ¿Acaso tengo que mostrarme decrépita y despeinada a todas horas? Pues no. Para mi verme bien por fuera, ayuda a sentirme mejor. Ya bastante me como la cabeza pensando en mis momentos de neurona perdida, cuando no estoy centrada en nada y me atacan los temores.

No me preocupa lo que piense la gente. Como me dijo una de mis ginecólogas hace un par de meses, «cualquiera que vea tu historial fliparía» (por todo lo que estoy pasando). Pues eso. Si tengo la suerte de poder salir a comer un día, dar un paseo, quedar con amigos, o ir a la peluquería a que me mimen, lo voy a seguir haciendo .Ya he sufrido mucho y no me tengo que justificar ante nadie.

Así que esta mañana, he hecho 100 kilómetros ( ida y vuelta) para ir a Barcelona a Ícaro Salón, mi peluquería. He podido hacerlo conduciendo mi coche, yo sola . Me he hecho color, me he retocado el corte y me he visto tan bien que al llegar a casa he hecho una videollamada con mis padres para decirles solo que vieran lo bien que estaba.Mis padres…. Merecen un libro a parte. Cuánto les he hecho sufrir.

Esta es la parte bonita. Necesitaba sentirme bien aunque fuera un día.

PORQUE…

Mañana tengo un TAC.

Pasado mañana tratamiento en el Hospital de Día.

Luces y sombras.

Pero disfrutando todo lo que puedo. Y si es viéndome bien, pues mucho mejor.

Gracias Jessica, Sergio, Miha y Gloria, equipazo Icaro, por cuidarme tan bien . No es solo por los mimos, es que sois muy buenos en lo vuestro. 🫶

Por si estas en Barcelona o cerca y te apetece conocerlos, te dejo su web:

https://www.icarosalon.com

Icaro Salon
Rambla Catalunya, 119
Barcelona

Y , en cuanto tengas fuerza para hacerlo, mímate todo lo que puedas.

Detalle . Icaro Salón.(Barcelona)


4 respuestas a “Cuidar tu pelo cuando te diagnostican cáncer: Gracias por mimarme tanto Icaro Salón”

  1. Ets una guerrera i poques vegades ens veiem però et tinc molt present i t’admiro doncs ets una lliçó de vida. Ets una persona positiva, sempre amb un somriure. Recordo la nostra primera conversa, encara mig confinats i em vas confiar un dels dies més importants de la teva vida; organitzar el teu casament en un moment que només ens deixaven reunir-nos en 8 ó 9 persones (no recordo bé). He organitzat cents de casaments però el teu sempre serà el més especial, la il.lusió que em vau transmetre i la il.lusió que tenia-ho perque els vostres convidats disfrutesin d’aquell dia i el recordesin amb molt de carinyo. Doncs la que més va disfrutar d’aquell dia vaig ser jo perque després de tot el que vam pasar em vau donar l’oportunitat de donar-vos Felicitat durant un dia. La Cerimònia, el muntatge de la taula, ajudar a cuina amb la preparació dels aperitius i plats, va ser genial!!! I pasat un temps, vau vindre a la botiga i em vaig emocionar a veureus, i sí que et vaig veure algo diferent, però com la majoria de vegades ens haviem vist amb mascareta, però mai m’hagués imaginat que haguesis pasat per un càncer, m’ho explicàves entre un somriure i els ulls amb llàgrimes que no sortien, s’em va trencar el cor i a la vegada estàva contenta perque em vas dir que ara tocaven controls per confirmar que l’havies superat. Sou la meva parella de Nuvis preferida, els dos heu lluitat contra una bèstia i teniu que seguir lluitant i disfrutant de cada moment de la vida. Us dono les gràcies per haver-me deixat ser partícep d’un dia important de les vostres vides. Queda pendent els nostre esmorzar😉!!! Un petò molt gran als dos😘😘

    Me gusta

  2. […] ¡qué necesidad hay de sufrir antes de tiempo!. Pero como tenia hora con mi querido equipo de Ícaro Salón, he aprovechado para hacerme el color por ultima vez en muchos meses y para meter tijera por […]

    Me gusta

  3. […] Así pues, desde hace quince dias llevo mi pelo super corto decolorado.. ¿Y sabes qué? ¡Me gusta! Cuando te has visto como nos vemos tantos enfermos de cáncer cuando perdemos el pelo por la quimio, verte con algo de pelo es lo más. Tener pestañas, cejas….. No sabemos lo que tenemos hasta que lo perdemos… Así que, lo que hace ahora dos años me hubiera parecido un horror , ahora me parece maravilloso. Y con un rollazo increíble . Eso sí, todo gracias a Sergio y Jessica de Icaro Salon. Que son unos cracks a todos los niveles y nunca les … […]

    Me gusta

  4. […] Una de las personas maravillosas que se han volcado y me han cuidado. Junto con Sergio, desde Icaro Salon, los dos llevan desde el inico de mi enfermedad ayudándome a sentirme bien y a no verme tan […]

    Me gusta

Replica a La tormenta arrecia – Bajo la Tormenta Cancelar la respuesta

About Me

Lo que soy ha pasado a un segundo plano. Escribo para capear la tormenta.

Este blog es mi válvula de escape.